امروزه اغلب خطوط به صورت جوشکاری شده پیوسته اجرا شده و درز ریل پیچی کمتر استفاده می شود. اما این نوع اتصال ریل ها به دلیل کاربرد در سیستم علایم الکتریکی و مدار راه، همچنان مورد استفاده قرار می گیرد. رشد ترک ستاره ای (ترک سوراخ پیچ ریل)، یکی از دلایل اصلی شکست ریل در ناحیه درز بوده و از نقطه نظر ایمنی نیز حایز اهمیت می باشد؛ زیرا اگر در حین عبور قطار این شکستگی رخ دهد، منجر به خروج از خط خواهد شد. مشاهدات میدانی نشان می دهد که این ترک ها اغلب در جداره اولین سوراخ جوانه زده و با زاویه حدود 45 درجه، به سمت تاج و پاشنه ریل رشد می کنند. در این پژوهش، ابتدا با استفاده از روش اجزا محدود، مدلی برای درز ریل ارایه و به صورت شبه استاتیکی تحلیل شده است. پس از آن، ضمن بررسی روند تغییرات ضرایب شدت تنش برای حالت های مختلف، محدوده ای که در آن حداکثر مقدار ضریب شدت تنش معادل ایجاد می شود، تعیین شده است. سپس تاثیر تغییرات سه پارامتر بار محوری، سرعت قطار و سختی تکیه گاه ریل بر مقدار ضریب شدت تنش معادل و نسبت KI به KII بررسی شده است. در پایان، مساله رشد ترک خستگی بر اساس رابطه پاریس، برای 5 حالت مختلف تحلیل شده است. به کمک معیار حداکثر تنش مماسی، امتداد رشد ترک در هر مرحله به دست آمده و نهایتا طول بحرانی ترک و تعداد کل سیکل های بارگذاری تا لحظه شکست محاسبه شده است. نتایج نشان می دهد که ضریب شدت تنش معادل به نیروی چرخ حساسیت بیشتری دارد. همچنین نرخ رشد ترک با افزایش نیروی چرخ و یا کاهش سختی تکیه گاه ریل، به طور تصاعدی افزایش می یابد. از نتایج کاربردی این مقاله می توان به بهینه سازی امور نگهداری خط و تصمیم گیری در مواردی همچون تعویض ریل ترک خورده یا عدم آن و زمان بندی مناسب جهت بازرسی های درز ریل اشاره کرد.

بررسی خطرات احتمالی به منظور کاهش خسارات وارد بر سیستم حمل و نقل ریلی با توجه به هزینه های گزاف تعمیر و نگهداری بسیار با اهمیت می باشد. چرخ و ریل از جمله مهم ترین عناصر سیستم راه آهن می باشد که بخش قابل توجهی از هزینه ها را به خود اختصاص می دهند. اندرکنش چرخ و ریل سبب سایش و هم چنین ایجاد پدیده خستگی لغزشی می شود. امروزه با توجه به نیاز روزافزون به افزایش سرعت، بار محوری و بهره برداری بیشتر، چرخ و ریل بیش از پیش در معرض عیوب ناشی از تماس غلتشی می باشند. بدین منظور محققان با ارایه روش های مختلف پدیده شکست چرخ و ریل را مورد بررسی قرار داده اند.یکی از رایج ترین روش ها، روش اجزاء محدود می باشد. در پژوهش های گذشته مدل سازی ها عمدتا به صورت دوبعدی و با استفاده از خواص تقارن صفحه ای انجام شده است. هدف اصلی این پژوهش، مدل سازی دقیق و نزدیک به واقعیت شرایط تماسی چرخ و ریل و بررسی رفتار ترک سطحی تاج ریل می باشد. بدین منظور ضرایب شدت تنش برای ترک هایی با عمق مختلف مورد مقایسه قرار گرفتند. نتایج به دست آمده علاوه بر تطبیق با واقعیت موجود، نشان داد که با افزایش عمق ترک اولیه و دور شدن محل نوک ترک از سطح تماس میزان تنش ها و ضرایب شدت تنش کاهش پیدا می کند.

سابقه و هدف: امروزه شاهد افزایش روزافزون کاشت دستگاه های الکترونیکی قلبی و گسترش اندیکاسیون آنها هستیم. سوراخ کردن شریان آگزیلاری به کمک ونوگرافی کنتراست به دلیل اثربخشی بالا و عوارض کم، محبوبیت زیادی پیدا کرده است. گرفتگی شریان آگزیلاری موردی است که پیش از این به دفعات گزارش شده است. هدف از این مطالعه، تعیین میزان گرفتگی شریان آگزیلاری در حین سوراخ کردن به کمک ونوگرافی کنتراست به صورت ریل تایم و همچنین تأثیر آن بر موفقیت سوراخ کردن است. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی، 137 بیمار متوالی که جهت کاشت ضربان ساز دائمی یا کاشت دفیبریلاتور-کاردیوورتر قابل کاشت با استفاده از ونوگرافی کنتراست بستری شده بودند، وارد مطالعه شدند. پس از موفقیت آمیز بودن سوراخ کردن یا سپری شدن یک دوره پنج دقیقه ای، ونوگرافی تکرار شد. گرفتگی شریان آگزیلاری با کاهش قطر لومن بیش از 50% شناخته می شود. گرفتگی درجه یک (90-50%) و درجه دو (بیش از 90%) بر اساس درصد کاهش قطر لومن دسته بندی شد. یافته ها: سوراخ کردن شریان آگزیلاری در مدت پنج دقیقه در 124 بیمار (90/5%) با موفقیت انجام شد و در بقیه با استفاده از دسترسی ساب کلاوین انجام شد. بروز کلی گرفتگی شریان آگزیلاری بیش از 50% برابر بود با 33/6% (46 بیمار؛ 32 زن و 14 مرد). گرفتگی درجه یک در 38 بیمار (27/8%) و گرفتگی درجه دو در 8 بیمار (5/8%) مشاهده شد. سوراخ کردن موفقیت آمیز در پنج دقیقه در بیماران مبتلا به گرفتگی شریانی به طور معنی داری کمتر بود (37 (80/4%) در مقابل 87 (95/6%)، 0/010=p). نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، گرفتگی شریان آگزیلاری در هنگام سوراخ کردن شریان آگزیلاری به کمک ونوگرافی کنتراست غیرمعمول نیست و در سنین بالاتر و زنان بیشتر رخ می دهد و تأثیر نامطلوب قابل توجهی بر طول مدت سوراخ کردن، دفعات تلاش و سوراخ کردن موفق دارد.

پیچ آنکور سوراخدار وسیله ای است که با استفاده از آن تکنیک جراحی آسانتر و زمان عمل جراحی کوتاهتر شده و نیاز به لوازم اختصاصی برای این جراحی نیست. در این مطالعه 45 بیمار مبتلا به دررفتگی مکرر شانه از سال 1371 تا 1379 تحت عمل جراحی قرار گرفتند. از این تعداد 40 نفر مرد و 5 نفر زن بودند و میانگین سنی آنها 27 سال 18-46) سال( بود. %95 بیماران راست دست و %5 چپ دست بودند. دررفتگی در %54.5 موارد در سمت راست، %38.6 در سمت چپ و %6.9 دو طرفه بود. از 45 بیمار مذکور، 15 بیمار به روش کلاسیک بانکارت و 30 بیمار به روش جدید یعنی استفاده از پیچ آنکور سوراخدار (Perforated anchor screw) جهت ترمیم کپسول و لابروم تحت عمل جراحی قرار گرفتند. بیماران بطور متوسط به مدت 37.6 ماه 12-110) ماه( پیگیری شدند. ضایعه بانکارت در تمام بیماران عمل شده در حین جراحی مشاهده شد. وسعت ضایعه در %87.5 موارد، بیشتر از 2 سانتیمتر بود. ضایعه عضله ساب اسکاپولاریس در %9.3 ضایعه اینتروال در %14.5 و شلی کپسول در %47.6 بیماران دیده شد. گلنوئید در %51 موارد هیچ ضایعه ای نداشت. شکستگی گلنوئید در %2.9 و ضایعه Hill&sachs در %75 بیماران مشاهده شد، که در %88 موارد اندازه آن متوسط یا خفیف بود. در %29 بیماران جسم آزاد مفصل حین جراحی، در مفصل دیده شد. در گروه اول در %53.3 موارد، تست وحشت در هر وضعیتی از اندام وجود داشت و در یک مورد عود دررفتگی مشاهده شد و در گروه دوم %76 موارد بدون تست وحشت در هر وضعیتی بوده و دررفتگی دیده نشد. دامنه حرکتی شانه در گروه اول در تمام موارد و در گروه دوم در %93 بیماران کامل بود. عملکرد شانه در گروه اول در %90 موارد بدون محدودیت یا با محدودیت اندک همراه بود، در حالی که در گروه دوم این میزان %96 به دست آمد. نتایج عمل جراحی، بر اساس معیارهای Rowe برای گروه اول در %53.3 عالی، %26.6 خوب و %13.3 ضعیف و در یک مورد بد بود، اما در گروه دوم در %69 عالی، %15.5 خوب و %15.5 ضعیف بود.

استفاده از سوراخ های متوقف کننده از جمله ساده ترین روش ها برای کاهش ضریب شدت تنش در نوک ترک و در نتیجه کاهش نرخ رشد ترک است. کارایی سوراخ های متوقف کننده در مهار رشد ترک بر مبنای تاثیرگذاری آن ها روی ضرایب شدت تنش سنجیده می شود. بسیاری از اجزای فلزی در سازه های مهندسی به دلیل هندسه خاص خود، دارای سطوحی انحنادار هستند. بنابراین در مقاله حاضر، با استفاده از تحلیل های اجزا محدود و با در نظر گرفتن آرایش های گوناگون سوراخ های متوقف کننده، تاثیر حضور این سوراخ ها بر ضرایب شدت تنش در قطعه انحنادار با ترک مرکزی مورد بررسی قرار می گیرد. نتایج عددی بیانگر این است که موقعیت و اندازه سوراخ های متوقف کننده بر مقدار ضریب شدت تنش نوک ترک تاثیرگذار است. مهمترین دلیل تغییر در ضریب شدت تنش، تاثیرگذاری سوراخ های متوقف کننده بر میدان تنش نوک ترک است. با افزایش اندازه سوراخ های دوطرف ترک و کاهش فواصل افقی و عمودی آنها از نوک ترک، تاثیرپذیری ضریب شدت تنش نیز بیش تر می شود. همچنین نتایج عددی بیانگر این نکته اند که کارایی سوراخ های متوقف کننده در سطوح انحنادار، برابر با کارایی روش مذکور در سطوح تخت است.

برای ثابت کردن شکستگی گردن استخوان ران با استفاده از پیچ، نظرهای متفاوتی بین جراحان ارتوپد در مورد چیدمان پیچ ها وجود دارد. همچنین پارامترهای سوراخ کاری استخوان از جمله زاویه رأس مته و سرعت دورانی مته نیز می تواند در استحکام ثابت سازی تأثیر داشته باشد. در این تحقیق، به صورت تجربی و به کمک شبیه سازی تأثیر سه نوع چیدمان مثلث، مثلث معکوس و خطی و پارامترهای سرعت دورانی و زاویه رأس مته بر استحکام ثابت سازی شکستگی گردن استخوان ران برای نخستین بار بررسی شده­ است. در آزمایش های تجربی، بیشترین نیروی تحمل شده برای چیدمان مثلث معکوس و نسبت به چیدمان های مثلث و خطی به ترتیب 25% و 37% بیشتر است. سرعت دورانی مته 2000 دور بر دقیقه نسبت به 1000 دور بر دقیقه و زاویه رأس مته °60 نسبت به °118 به ترتیب به طور میانگین 11 و 7/5 درصد استحکام اتصال را افزایش داده اند. آنالیز واریانس نشان داد که میزان تأثیر نوع چیدمان پیچ ها، سرعت دورانی مته و زاویه رأس مته بر استحکام ثابت سازی به ترتیب 83/26، 6/98 و 3/24 درصد است. نتایج به دست آمده از شبیه سازی عددی نشان داد که چیدمان مناسب، مثلث معکوس با پارامترهای سوراخ کاری سرعت دورانی مته 2000 دور بر دقیقه و زاویه رأس مته °60 است که 4782 نیوتون نیرو را تحمل کرده­است.

در کاربردهای مختلف صفحات نازک صنعتی، سوراخ هایی با اشکال مختلفی از قبیل دایروی، بیضوی و شبه مربعی در سازه ایجاد می گردد. تمرکز تنش ناشی از بارگذاری در اطراف این سوراخ ها، منجر به جوانه زنی ترک در این نواحی شده و ممکن است خطراتی را ایجاد نماید. بنابراین بررسی مساله سوراخ ترک دار حایز اهمیت است. در این پژوهش ضریب شدت تنش مود دوم در صفحه نامحدود حاوی سوراخ دایروی یا شبه مربعی که دو ترک نابرابر هم راستا از آن نشات گرفته، به روش تحلیلی متغیر مختلط موسخلیشویلی و نگاشت همدیس مورد بررسی قرار گرفت. برای یافتن نگاشت، انتگرال کریستفل شوارتز با نگاشت های ساده ترکیب می شود. نهایتا یک تابع نگاشت جدید ارایه و به صورت مجموع عبارات کسری تقریب زده می شود. با استفاده از این تابع نگاشت تقریبی، ضریب شدت تنش با دقت بالایی محاسبه می گردد. سطوح ترک و سوراخ عاری از تنش هستند و صفحه تحت بارگذاری برشی خالص دوردست است. مقایسه نتایج روش تحلیلی حاضر با سایر مراجع تطابق خوبی را نشان می دهد. رابطه ارایه شده در این مقاله، برای طول ترک های متفاوت کاربرد دارد و ضرایب شدت تنش مود دوم را برای ترک های خیلی کوچک نیز با دقت بالایی محاسبه می نماید. نتایج نشان می دهد که شکل سوراخ فقط برای ترک های کوچک حایز اهمیت است.